Björn í bóli

Jæja, björninn er endalega mættur og hefur tekið yfir líkama minn. Mér finnst gott að sofa 11 tíma á nóttu. Í nótt var það frá 01.00 til 12.00 á hádegi. Ég ætlaði að vakna kl. 09.00 og svo aftur klukkan 10.00 en ég gat það ekki. fór framúr og allt. kveikti á tölvu og reyndi að láta ljósið vekja mig. Fékk mér ískalt vatn. Gerði eiginlega allt sem maður á að gera til að vakna nema drekka koffín, var of löt til að nenna að búa til slíkan drykk. Vaknaði semsamt í hádeginu og nú er ég að fara að fá mér "morgunmat" áður en ég skottast uppí rúv að vinna næsta þátt. Björninn er hýðis-tengd hegðun mín sem tekur oftast yfir desember og janúar ár hvert, nema ég sé að þvælast í útlöndum með meiri birtu en hér finnst. Ég er ekki neitt döpur og sorgmædd, heldur bara orkulaus eins og tóma nutella-krukkan sem við tímum ekki að helda fyrr en búið er að skafa betur úr hliðunum á henni. Já, hún er orkulaus á miðað við alla orkuna sem venjulega fyrirfinnst í henni, og þannig er ég líka. Ég er venjulega alveg með orku á við nokkrar nútelludósir, án þess að reiða mig sérstaklega á nutella sem orkugjafa. Neinei, það er búið að vera hollur grautur og safi og ávextir og hnetur og fræ og alls kyns. nú ætla ég að fá mér hafragraut með valhnetum og sólblómafræjum og sesamfræjum og eplamús og slettu af hnetusmjöri og epla/rabbarbarasafa. tek með lárperur í vinnuna sem ég nasla í kaffinu. labba í vinnuna og það er bjart úti svo það ætti að skila einhverju. ég er samt björn, ég finn það.

Eitt blogg í einu!

Það er hræðileg staðreynd að það séu eingöngu 4 bloggfærslur á árinu 2014, all time low blogg-ár fyrir mig, eeeeeeen.... Kannski bloggar maður minna þegar maður er að reyna að skrifa eitthvað annað. Ég er sko að skrifa bók/bækur og ætla að halda því áfram. Það ætti samt ekki að trufla bloggskrif, því það er ekki eins og bækur innihaldi sama efnivið og þann sem kveikir á bloggfærslu. Allavega...Það er föstudagur og ég er að vinna uppí rúv, að klára næsta þátt af langspili. Hjólaði í vinnuna í morgun og varð hvorki kalt né meint af því, en það var vindur og vetrarlegt. Mér finnst að allir ættu að setja eitt kerti út í glugga hjá sér á morgnanna áður en fólk fer í vinnuna. Láta loga eitt lifandi ljós í gluggum, þá væri skemmtilegra að hjóla eða labba úti á morgnanna áður en birtir. Það er nefnilega ekki kuldinn sem fælir, það er ekkert flókið að klæða hann af sér. Nei það er myrkrið sem maður klæðir ekki af sér. Ég lýsispilla, d-vítamína og probíótíka mig upp á hverjum morgni og skola þeim pillum öllum niður með stóru safaglasi (c-vítamín), og allt þetta nýtur aðstoðar koffínsins sem ég fæ úr kaffi- eða tebollum. (Fyndin setning: Ég held ég skoli þessum tebollum niður með nokkrum tebollum...) Samt þarf ég alveg að hálf-plata mig út þessa dagana. Þetta er auðvitað ekki skammdegisþunglyndi því ég er ekki döpur eða sorgmædd eða áhyggjufull, þökk sé d-vítamíni og lýsi líkast til. Þetta er samt svona hýðis-hegðun, þar sem ekkert í heiminum hefur meira aðdráttarafl en mjúka yndislega rúmið mitt með enn mýkri sæng og nýja, yndislega svæflinum mínum sem ég keypti á útsölu í sumar í einhverri búð í kópavogi sem ég rakst á í hjólatúr. Mig vantar samt stærri koddaver fyrir þennan svæfil. Skrýtið, þegar ég skrifa orðið svæfill dettur mér bara í hug orðin svefn og ræfill. Talandi um ræfil, platan Ræfill með Þóri Georg er geðveikt skemmtileg: Ég var að skoða alls kyns gömul blogg, mín og annarra, og fattaði hvað það er nú gaman að geta skoðað pælingar fyrri tíma. Ég þarf því að spýta í lófana og blogga meira til að ná upp ársfærslum fyrir 2014. En þetta hef ég svo sem sagt áður. Innantóm loforð. Samt, maður skrifar bara eitt blogg í einu... og hér er eitt blogg í einu.

Um grá sumar-rigningarský

Sumardagurinn fyrsti er löngu búinn, líka 17. júní, hvítasunnuhelgin og jónsmessan. Ég er búin að fara til Hollands og Finnlands og ligg nú hér á sófa og horfi út um gluggann minn á regnský, dökkgrá, sem liðast framhjá himninum, ljósgráum. Það er ekkert svakalega sumarlegt við þetta ástand. Það sumarlegasta sem er í gangi eru malbikunarframkvæmdir og vegavinna um allt. Það er ótvírætt merki þess að nú sé sumar. Ég er á hjóli þessa dagana og það gengur glimrandi. Það var meira að segja smá sólarglenna í gær um hádegisbil, og í gærkvöldi á miðnætti hjólaði ég heim úr vinnunni minni í stillu og sólarlagi/sólarupprás. Þá hlakkaði ég til að eyða deginum í dag í tjilli niðri í miðborg, ja kannski bara á Austurvelli, sem væri þá jafnframt fyrsti Austurvöllur sumarsins fyrir mig. En nú er bekkirnir blautir og vellirnir votir. Ég hef hug á að hinkra örlítið og fylgjast með þessum dökkgráu skýjum halda sinn vel, burt úr miðborginni, og þá. Þá, sko, verður tekið á því. Ég á sólaráburð og sudoku-blað og allt.

Súkkulaðigott?

Í gær var afar venjulegur fimmtudagur fyrir utan það að ég gerði tvo hluti sem ég hef aldrei á ævinni gert áður. Annar þeirra er það venjulegur að það er eiginlega skrítið að ég hafi aldrei gert hann áður sjálf, en hinn er líklega sjaldgæfari og skiptar skoðanir um hann, og því eiga margir aldrei eftir að deila þeirri reynslu með mér. Byrjum á venjulega hlutnum. Til að gera langa sögu stutta var ég stödd í Kringlunni, átti erindi á Bókasafnið, en var á hádegistíma svo allir voru eitthvað að gúffa í sig, svo ég sló til. Fór á indverska staðinn, sem er fínn, fékk góðan mat og þegar sterkri máltíðinni var lokið stóð ég mig að því að langa gífurlega í eitthvað sætt til að ramma inn stemmninguna sem var í maganum á mér. Mér leist ekki á ísinn og var á tímabili að spá í að kaupa mér eina Subway-smáköku, en það er ódýr og fínn eftirmatur, en svo sá ég Dominos. Ég var í hugsunarleysi búin að lesa einhvern megavikubækling sem kom inn um lúguna í vikunni í stað þess að henda beint í endurvinnslu og var því meðvituð um að eitthvað væri til á matseðlinum sem héti Súkkulaðigott. Súkkulaði er gott og því hlýtur súkkulaðigott að vera mjög gott, og ekki spillti fyrir að það væri á tilboði núna. Ég panta súkkulaðigott og fæ mér sæti. Bíð spennt. Svo er ég kölluð upp og fer og næ í steikt og löðrandi brauð, sem samkvæmt lýsingu á að vera með súkkulaði innaní og súkkulaði ofaná, og þegar ég á að velja mér glassúr til að dýfa brauðinu ofaní segi ég að sjálfsögðu "súkkulaði" því ekki vil ég spilla súkkulaðigottinu með öðru framandi bragði. Ég held á herlegheitunum að borðinu mínu, og legg varlega frá mér og stari á, strax farin að efast um að þetta hafi verið góð hugmynd. Mig skortir kjark til að byrja og ekki skánar það þegar útlendingur gengur fram hjá og gefur matnum mínum hornauga og segir hátt og snjallt: "Oh, shit". Jú, þetta var algjörlega ósjitt-móment, ég var sammála honum. Ég stóð upp og bað um hnífapör því mig langaði einhvern veginn ekki að snerta löðrandi olíusúkkulaðibrauð með berum höndum. Maðurinn sem var að ná sér í servíettu við hlið mér við borðið sagði: "Hnífapör? Á Dominos?" og ég skildi að reynsluleysi mínu væru engin takmörk sett. Lúpulega náði ég að sníkja plasthnífapör á næsta stað (Takk, Grillhúsið!)og reyndi að skera mér bita af súkkulaðigotti. Það var alveg nokkuð gott, og svo dýfði ég því í ískaldan súkkulaðiglassúr og það var eiginlega ekkert betra, en ég reyndi að borða soldið af þessu kombói og þegar ég var tæplega hálfnuð með lítinn skammt fann ég bara hvað maginn minn fór í varnarstöðu sem svo breyttist í árásarstöðu. Ég gat ekki skilið svona mikið eftir, þetta var mitt fyrsta súkkulaðigott og ég vildi líka standa með ákvörðun minni, hversu heimskuleg sem hún nú var. Og viti menn, mér tókst að ljúka sirka þremur fjórðu af litlum skammti og hætti um það leiti sem furðuleg hljóð úr maganum á mér voru farin að trufla fólk á næsta borði. Ég tók mynd af leifunum, þar sem ég vissi að ég myndi líklega aldrei aftur fá mér súkkulaðigott og svo henti ég leifunum af þessum vinsæla eftirmat sem hundruðir þúsunda manns um allan heim elska. Allur gærdagurinn er í illa lyktandi móðu. Hitt sem ég gerði? Bókaði káetu á bátahóteli í Amsterdam í eina nótt. Verður líklega aðeins skemmtilegra en súkkulaðigott.

Sun Ra og Frank Zappa saman á Paddys í Keflavík!

Sumarrigning úti og ég þarf að fara í sund og gufu til að lagfæra stöðuna á hálsi og baki frá því á Rockville-hátíðinni í gær. Allt of margar góðar hljómsveitir og allt of lítil headbang-heilsa í gangi, svo ég reyndi að búa til nýja tegund af headbang-i, þar sem maður dúar í hnjánum upp og niður og heldur hálsinum beinum, en það gekk illa. svo ég held ég hafi misst mig aðeins í skelki í bringu í lokin og nú eru leiðindi í öxl, hálsi og baki. með betri kvöldum sem ég hef upplifað á Paddys, og áreiðanlega skrítnasta ball sem ég hef verið á þar með Skelknum. Þau eru þannig band, mér leið eins og ég væri að horfa á einhverja trúarleiðtoga úr annarri vídd sem bímuðu dansgólf í heilu lagi með sér aftur á sína plánetu. Ef Slelkur í Bringu voru aðeins eins og Sun Ra, nema pönkaðri, voru Caterpillarmen eins og Frank Zappa, nema ef hann hefði komið fram í Rokk í Reykjavík. Held ég geti sagt með mikilli vissu (og nokkrum þunga) að Caterpillarmen sé uppáhalds-hljómsveitin mín á Íslandi í dag. Ég ætla að missa af lokakvöldinu, sem er í kvöld, en þetta er dagskráin: LAUGARDAGUR 3. MAÍ 21:00 - Íkorni 21:45 - Johnny And The Rest 22:30 - Eyþór Ingi og Atómskáldin 23:15 - Markús and the Diversion Sessions 00:00 - Mystery Boy feat. Mixed Emotions 01:00 - 04:30 - Diskótekið Mixed Emotions Ég ætla að fara að taka litla rauða verkjapillu og labba svo í rigningu áleiðis í sund og gufu og hugsa svo málið, án þess að vita neitt mikið meira. Geri lokaorð einhvers lags með Skelki í bringu að mínum (eða eins og mér heyrðist þau vera í fallegum hávaða í gær): Allt er í rugli en ég er fín.

sumarlenging og fuglasöngur

Núna er klukkan tíu að kvöldi og það er ekki alveg orðið dimmt ennþá. ég er að reyna að bóka flug til amsterdam, óliver var í baði og elvar liggur í sófanum að lesa bók sem er 800 og eitthvað síður og hann er kannski að gefast upp, því síðurnar eru of margar og ekki nógu spennandi setningar á þeim. ég heyri fuglasöng úti. hann er næstum óraunverulegur og mér fannst í smá tíma að það hlyti einhver að vera að spila á flautu eða stæði hérna á gangstéttinni fyrir neðan húsið og flautaði fyrir munni sér. svona eru vorin á íslandi. maður þorir aldrei alveg að trúa því að það sé kannski að koma sumar og veturinn sé liðinn. ekki hægt að treysta því fullkomlega að sólin muni skína og fuglarnir syngja fyrr en það er allt í einu svo mikið af sól og fuglum að maður hreinlega verður að trúa því. þá er yfirleitt kominn júní. svo líða tveir mánuðir í þeirri alsælu sem fylgir íslensku sumri, sól, dagsbirta, fuglasöngur, blóm og býflugnasuð, og þá fer maður allur að slakna og hugsar: "mmm, ísland er alls ekki svo slæmt ég gæti alveg vanist þessu" og þá er það búið. ég þarf að trúa að sumarið sé komið fyrr, því þá fær ég sumarlengingu. þannig að ég trúi að sumarið sé komið...NÚNA. þá fæ ég nokkra daga í apríl, ALLAN maí, júní, júli og smá af ágúst. hafiði það gott og bæ.

Langspil á Rás 2, sunnudagskvöld, síður og podkast/hlaðvarp

http://www.ruv.is/langspil Þetta er krækja á heimasíðu þáttarins sem ég var að byrja með á Rás 2. Hann heitir Langspil og verður alla sunnudag klukkan 19.30 til 21.00. Það verður hægt að hlusta á þættina um aldur og ævi, og um ókomna tíð á netinu ef maður fer til dæmis á þessa síðu sem er podcast-síða Langspils. Þarna borgar sig að nota einhvern annan vafrara en google-chrome, því annar kemur bara eitthvað bull. Mig langar mest af öllu til að sem flestir hlusti á þessa þætti sem ég er að gera um nýja og gamla íslenska tónlist og því er ég að auglýsa hér og um allt. Það er til dæmis líka til facebook-síða fyrir þá sem nota svoleiðis. Ef ég mætti ráða, væri heimurinn mun áhugasamari um útvarp og mun minna áhugasamur um sjónvarp, en með tilkomu nútímatækni er reyndar hægt að hlusta á útvarpsþætti hvenær sem er og það er nú gott. Þá á enginn að geta misst af einhverju útvarpsefni sem hann/hún hefði alveg verið að elska. Kæru lesendur, hjálpiði mér að auglýsa þáttinn sem best svo allir viti af öllum þessu leiðum sem eru til staðar, til að fylgjast með. Íslensk tónlist, ný og gömul, er ótrúlega spennandi og ég hef brennandi áhuga á henni, og sérstaklega þeirri sem heyrist kannski ekki út um allt. Var að fatta að það eru bara rúmir 5 mánuðir þar til Músiktilraunir hefjast aftur. Það eru semsagt rúmir 6 mánuðir síðan þær voru síðast. Svona mikinn áhuga hef ég á tónlist. Og svo er Airwaves eftir 2 vikur, sem er mjög gott. Ég vona að allir tónlistaráhugamenn reyni að stimpla þennan tíma, sunnudagar kl. 19.30, inn hjá sér, og ef það hentar ekki til útvarpshlustunar að gefa sér tíma síðar til að tékka á Langspili. Ég þakka lesturinn. Og P.S. það er frábær sýning sem tengist jaðar-útgáfu íslenskri í andyri Þjóðarbókhlöðunnar akkúrat núna. Mæli með.

Langspil í kvöld og ljóð í strætó

Kæru félagar og áhugamenn um bloggmenningu! Ég er ekki nægjanlega dugleg að blogga, því fjárans facebookið hefur yfirhöndina. Það breytir því þó ekki að ef maður vill tjá sig um eitthvað er mesta pláss til þess hér. Twitter gefur manni 3 setningar, facebook hálfpartin krefst þess að það sé mynd eða vídeó eða linkur eða eitthvað skærlitað og "instant" sem fangar athyglina. Þeir sem enn geta lesið texta og haldið athyglinni lesa og skrifa blogg. Þessi færsla er þá fyrir þá. Að sjálfsögðu geta samt allir lesið og skrifað í dag, enn að minnsta kosti, en stundum finnst mér að fólk nenni því ekki og/eða gefi sér ekki tíma til þess. Ég er sjálf sek að því sama, þótt náttborðið mitt sé aldrei nakið, heldur hulið bókum. En allavega, í kvöld hefst Langspil, nýr þáttur sem ég stýri á Rás 2, og verður hann vikulega á sunnudagskvöldum klukkan ca. 19.30, eftir kvöldfréttir. Þar mun ég spila íslenska tónlist, nýja og gamla, og hlakka ég mikið til fyrsta þáttar í kvöld. Ég hef beðið með óþregju eftir að gera útvarpsþætti en það eru víst liðin 6 ár frá því ég gerði síðast þátt fyrir Rás 2. Síðan þá er búið að breyta öllu sem hægt er að breyta tæknilega, og ég er þessa dagana sveitt að læra á nýja tækni og nýjar græjur. Það er gaman, alveg ótrúlega gaman. Hér er heimasíða þáttarins: http://www.ruv.is/langspil/hljomurinn-fundinn Í öðrum fréttum. Það eru víst 2 ljóð eftir mig á ferðalagi í strætisvögnum Reykjavíkurborgar, og ómögulegt að halda utan um á hvaða ferðalagi þau eru. Það er lestrarhátið í borginni og liður í henni er Ljóð í leiðinni. Í öllum vögnum eru ljóð til að farþegum leiðist ekki og geti dundað sér við lestur. Það þarf semsagt ekki að gera annað en að taka strætó og þá er maður orðinn þátttakandi í ljóðahátíð. Hér er hægt að lesa heilmikið um lestrarhátíðina og Ljóð í leiðinni: http://bokmenntaborgin.is/

a er fyrsta blogg sem ég reyni að skrifa með smartsímanum og swypetækni.það gengur illa og hvert orð er ferðalag yfir lyklaborðið með einum fingri.orðin koma hægar og því er eins og ég hugsi með vísifingri.ætla að halda mér við að hugsa með heilanum í framtíðinni.

Friðrik Dór - Glaðasti hundur í heimi

Fyrst ég er farin að blogga upp á nýtt þá er víst alveg tilvalið að deila með ykkur þessu lítilræði. Þetta er nú svosem ekkert annað en FYRSTI SINGULL AF VÆNTANLEGRI BREIÐSKIFU DR.GUNNA OG VINA HANS! Platan mun heita "Alheimurinn" og kemur út í október.

Lax, lax, lax og aftur lax...

Lífið, krakkar mínir, heldur alltaf endalaust áfram, hvort sem maður skrifar um það í bloggið sitt eða ekki. Allur júní leið, með skemmtilegri tónleikaferð hringinn í kringum landið, og nú er byrjun júlí, og hið vel heppnaða All tomorrows parties-festivalið er búið, og næsta festival, Eistnaflug er handan við hornið. Í millitíðinni hef ég verið upptekin við að taka upp plötu í Geimsteini, farið tvisvar í Sirkus (Wally and friends og Burned out Punks) og er á leið á Dionne Warwick með foreldrunum á morgun, 10.júlí. Ég er svo auðvitað að fara á Eistnaflug með Elvari og Óliver og verður það mitt 5.flug og Ólivers 2.flug því hann kom með í fyrsta sinn sem við fórum, árið 2009, og þá var hann 7 að verða 8 ára. Ég gæti ekki verið spenntari fyrir næsta festivali, þótt ég sé búin að fara hringinn þetta sumar og búin að fara á endalaust marga góða tónleika á ATP. Þetta er bara sýki, þessi tónlistardella. Er þetta ekki bara eins og laxveiði? Maður segir ekkert laxveiðimanninum að hætta bara að veiða lax... Við ætlum norðurleiðina úteftir og suðurleiðina til baka. Munurinn á þessari ferð núna er sá að við förum ekki fyrst á Strandir. Mig langar samt að komast aftur á Strandir sem fyrst, ekki láta líða nokkur ár eins og ég lét líða milli ferða á Djúpavík. Það þarf bara að koma reglulega á Djúpavík, Trékyllisvík, Hólmavík, í sund á Krossnesi o.s.frv. Það þarf líka að koma reglulega á Neskaupsstað, lágmark einu sinni á ári. Ég toppa mig í ár, 2 ferðir á Neskaupsstað árið 2013.

sjáumst á snæfellsnesi, djúpuvík, akureyri, seyðisfirði og neskaupsstað!!!

Hæ, það eru svo sannarlega ekki allir á facebook, en það eiga samt allir að sjá hvenær Berglind og Heiða eru að spila í sveitarfélagi ekki svo langt frá sér. Við sleppum reyndar alveg suðurlandi og vestfjörðum, enda höfum við bara viku. Niðurstaðan var: 5 tónleikar á 7 dögum, ekkert stress og gaman í bland við spilerí. Hefðum auðveldlega getað bætt svona 4 giggum við, en þá hefði þetta orðið erfiðara. Eigum bara vestfirði og suðurland eftir síðar. svo eru nokkrir búnir að tala um að við séum að skilja höfuðborgarsvæðið útundan með þessu móti, þannig að það mætti alveg skoða eina tónleika einhvers staðar á stór-reykjavíkursvæðinu þegar ferðinni líkur. En annars góða helgi og við sjáumst á snæfellsnesi, djúpuvík, akureyri, seyðisfirði og neskaupsstað!!!

Spritti er byrjaður að blogga mp3-blogg aftur. Ég æstist öll upp í bloggmennsku eftir þær fréttir, enda auðvitað ótækt að láta bloggið sitt, sem maður er búinn að halda úti síðan 2004, deyja, út af facebook-notkun og alls kyns annarri tölvunotkun. Nú, ég hef ekkert endilega neitt merkilegt að segja á hverjum degi, en það má alveg segja frá því hversdagslega stundum. Ég er í Keflavík að bíða eftir að bíllinn komi af verstæði og þá ætti ég að geta fengið skoðun: Ljós að aftan, viftureim sem hefur verið biluð í yfir ár, handbremsa og skott sem lokast illa. Smá bland í poka sem verður gott að fá í lag. Gamli góði bíllinn okkar klikkar ekki, og er ég farin að halda að við höfum hitt á einstaklega gott eintak bara. Corolla 1999 sem við keyptum sjö ára gamlan og höfum nú bætt sjö árum ofan á. Hva, þetta er enginn aldur fyrir spræka Corollu. 14 ára. Komin á fermingaraldurinn. Ef Corolla væri stelpa fengi hún bílpróf eftir 3 ár og mætti kjósa eftir 4. Hún hefur þó líklega það eitt að hlakka til að ef hún reynist extra spræk og endist og endist þá verður hún fornbíll 25 ára (eftir 11 ár) og þá má hún keyra í skrúðgöngu á 17. júní ef hún vill. Elska bílinn minn. Ef ég væri með mp3-blogg myndi ég núna setja inn lagið "Bíllinn minn" með Gunnari Jökli. Í staðinn verðið þið, lesendur mínir, að hafa fyrir því að finna það sjálf einhvers staðar á veraldarvefnum. Bæó.

Foreign Reykjavík

Today is a day where I kind of feel like I could be somewhere else than Iceland, so I'm gonna write in English to make the experience more complete. I understand there is all sorts of weather in the world, but often summer comes late here, compared to the rest of the northern hemisphere. Today, though, we have sun and mostly clear skies here, and I am looking at pictures of snow in lots of other places. Reykjavík is a beautiful city today, with people in the streets, walking and biking, and laughing children playing. I went swimming in my favorite pool, Vesturbæjarlaug, and it was so sunny I got freckles on my cheeks, from sitting in the hot-pot, and I even sunbathed just a little bit until the goosebumps took over too much. After I had sunbathed, warmed myself up again in the sauna, gone to the hot-pots and cleaned and dried myself off, I was famished. I decided to go to a supermarket to get a sandwich and juice and eat it somewhere in the parked car. I drove to Grandi, an industrial area right next to the center of Reykjavík, parked besides a fish-factory and ate my shrimp-salad-sandwich with a view over the bay to the other side of Reykjavík. From where I was parked I swear it could have been another city, a foreign one, even a bigger one than Reykjavík is. With the (few) tall buildings (I'm not even gonna try to call them skyscrapers) on the coastline, and the sun, and people in the streets and sandwich in the car, my illusion was complete. It was just a city, like any city, and I immediately felt much better about living here. Its not that I hate Reykjavík, it's just that I know it so well, and it lacks in size and surprises. But once in a while you get the illusion that there is actually a lot of things going on. Like now. Lots of tourists taking pictures everywhere. Of course it is a good looking place and I think people who know Reykjavík a little less appreciate it a bit more. It might be the same with all places in the world though. Growing up in a place will get you too accustomed to notice the magic and charm it has to offer, but when you catch a glimpse of it you understand. Tourist season is starting in Reykjavík,and when that happens you know winter is almost over. That means better weather, more variety of things to do, and look at. More singing and smiling and dancing. More surprises, I guess. More people. More sunshine and ice-cream. I went home after the sandwich and the foreign skyline and I continued a little less exotic, and more mundane things. Clothes in the dryer, answer e-mails, fold clothes, pat the cat, but I still had the "Reykjavík is OK"-feeling with me. I am gonna nurture it, and actually go out on my bike for ice-creams later in the day. Hey, the sun might be gone tomorrow, and then the people disappear from the streets and the kids go back inside to play video-games. You never know in Iceland. I guess the surprises here come with the weather.

Músiktilraunir og hálf-full glös

Líf mitt hefur verið mun fjölbreyttara en líf þessa bloggs bendir til, sem er synd því ein aðalástæða þess að ég blogga er til að geta flett upp í mínu eigin lífi seinna (að því gefnu að hamfarir geri ekki allar tölvur ásamt internetinu óstarfhæfar eftir nokkur ár). En hvað um það, Músiktilraunir 2013 hafa verið í fullum gangi þessa viku og úrslitin eru á morgun í Silfurbergi í Hörpu. Þar er um algjöra lúxus-versjón af Músiktilraunum að ræða, því húsakynni eru þægileg, sæti líka, og hljómurinn nálgast fullkomnun. Það ætti því að vera hægt að mæla með því að kíkja í Hörpu á laugardag klukkan 5. Svo er ég hætt í japönsku í Háskóla Íslands og er að leita mér að dagvinnu. Búin að sækja um á einu kaffihúsi og einni sjoppu. Ætla að skoða nokkra hluti sem ég er búin að læna upp sem annað hvort skemmtilegum vinnustöðum eða sem skemmtilegu fólki að vinna þar svo vinnan sjálf verði betri. Maður er nefnilega manns gaman eins og máltækið segir, og því eru góðir vinnufélagar stundum jafnvirði nokkuð margra þúsundkalla, og gera skítalaun skárri. Það er reyndar ekki hægt að éta vinnufélagana í kvöldmat, en ef þeir eru skemmtilegir og maður hlær mikið yfir daginn er maður svo hamingjusamur að kvöldi að maður borðar minni skammt með bros á vör... Glasið er hálf-fullt...af ódýrasta Bónus-sódavatninu reyndar, en það er samt gos í því. Vú hú, lifi allt skemmtilegt og bú á leiðinlegt og þras og þvælu og lifi Músiktilraunir alveg sérstaklega og lifi unglingar og lifi tónlist. Góða helgi!